Via TrIQ vonden wij het bericht dat in Duitsland tegenwoordig processen gevoerd worden om de ongrondwettelijkheid van de huidige ‘transeksuelenwet’ (TSG, Transexuellengesetz) aan te tonen en te zorgen dat §8 die strijdig is met de mensenrechten, wordt afgeschaft. En in Spanje zijn de laatste weekenden Pride tochten gehouden die expliciet opkomen voor Transrechten.
We hadden graag aanwezig geweest dat weekend in Barcelona, op de Transfeministisch eDagen. Maar een zekere vulkaan op een zeker eiland in eendrachtige samenwerking met een staking van de Franse spoorwegen maakte dat onmogelijk. Niettemin hebben we uit de mond van mensen die er wel waren gehoord hoe het was.
Gegeven de oorsprong van transfeminisme verwacht je een combinatie van transgenders die de genderstrijd breder oppakken en daarbij het feminisme gebruiken. Het klassieke feminisme kritischer maken door er extra gender-bewustzijn aan toe te voegen.
Het bleek echter vooral een bijeenkomst te zijn waar jonge lesbo’s nadrukkelijk het woord voerden en het hadden over hun eigen problemen en die analyseerden. De weinige aanwezige transen hadden de grootste moeite om zich verstaan te krijgen. het lukte ook niet om aan het woord te komen.
Aan het eind van de eerste sessie nam een transvrouw het woord en vertelde dat de manier van praten, van werken transen simpelweg “vergat”, buiten beschouwing liet. De lesbische meisjes (“niñas lesbianas”) zagen transfeminisme ook als iets héél anders dan de transgenders. Wat raar is: transfeminisme is niet iets dat net werd uitgevonden, zelfs niet in Spanje. Daar had het een bestaan van zeker een half jaar. Het kwam aan de orde als kritiek op de Spaanse Feministische dagen begin december 2009 in Granada. De kritiek van Juana, een madrileense trans* werd wel opgepikt, maar vooral verder gezien als iets waar niet heel veel mee gedaan hoefde te worden.
De vrouwen in Barcelona vatten transfeminisme nadrukkelijk op meer dan transgender + feminisme = transfeminisme. Het gaat om transnationaal, transcultureel, transitie, transseksueel, trangsgender .. En ondertussen sneeuwen ze trans als in trans*(gender e.d.) compleet onder. Het gaat over zoveel verschillende soorten trans dat geen enkele echt aandacht krijgt en het meest nadrukkelijk feministische deel het minst: transgender.Op een van de blogs. Fijn.
Dat de dames de term transfeminisme die al bestond voor ze actief werden overnemen, kapen is één ding. Dat ze blijk geven van gering historisch besef een ander. In Spanje lijkt het besluit nu te zijn dat we (Noodeligen enzo) maar doortrekken en ons weer vooral queer gaan noemen en “nobi” – no-binario, niet binair. Jammer, maar het zij zo. If you can’t join them, better leave them. Zo moeten we het dan maar opvatten. Een gemiste kans. Her en der wordt de discussie wel verder gevoerd. Wanneer het boeiend wordt, komen we wel weer kijken. Maar voor nu zijn we weer transqueer. genderqueer, wotever-queer, nobi.
Maar ik blijf het jammer vinden dat ik niet heb kunnen plagen daar.
Een in Nederland vrijwel onbekend begrip. In Spanje is het een levendig gebeuren. Komend weekend vinden in Barcelona de Transfeministische Dagen plaats. Wat is het? En hebben wij er wat aan?