Via TrIQ vonden wij het bericht dat in Duitsland tegenwoordig processen gevoerd worden om de ongrondwettelijkheid van de huidige ‘transeksuelenwet’ (TSG, Transexuellengesetz) aan te tonen en te zorgen dat §8 die strijdig is met de mensenrechten, wordt afgeschaft. En in Spanje zijn de laatste weekenden Pride tochten gehouden die expliciet opkomen voor Transrechten.
Het rommelt in transenland wereldwijd. Van de drie urgente eisen die we hebben (einde aan het geweld, goede (gender)zorg, eenvoudige wijziging genderregistratie) is de zorg momenteel hot. En een heet hangijzer.
De eerste week van juni vond in Barcelona het allereerste trans*-wereldcongres plaats. Alleen dat al is een felicitatie waard. Gendervarianten van allerlei soorten troffen elkaar daar om te zien hoe ze samen de strijd voor gelijke rechten verder kunnen brengen. De bedoeling was een Verklaring van Barcelona uit te brengen waarin alle belangrijke eisen voor trans*genders op een aantal belangrijke gebieden zoals non-discriminatie, geslachtswijziging, gezondheidszorg en geweld zouden worden aangegeven. Een Hoe Verder document. Ook moest er de basis worden gelegd voor een netwerkinfrastructuur waardoor we over de wereld contact met elkaar kunnen houden.
Het congres bestond uit twee delen: een pre-conferentie georganiseerd door Global Advocates for Trans Equality (GATE) met veel workshops en met als doel capacity buididng van trans activisten, een trainingskamp als het ware. Het tweede deel van het congres bestond uit een aantal plenaire sessies met voordrachten van hoge omes en tantes en enkele fondsengevers (HRW, Hivos). Helaas was de conferentie niet goed georganiseerd: te weinig tijd, te weinig geld, te weinig mensen, te weinig steun en te hoge eisen. En te weinig samenwerking door de Spanjaarden zodat het Internationaal Comité ook niets kon doen aan de ellende.
Zeer goed was dat aan het eind van het congres er in de stad nog een flinke demo met meer dan 1000 mensen plaatsvond voor depathologisering van trans-identiteiten.
Voorafgaand aan het congres is door een dertigtal activisten uit India, Zuid-Amerika, Europa, Afrika hard gewerkt om de deelvoorstellen voor de Verklaring klaar te krijgen. We zijn een heel eind gekomen, maar doordat het uiteindelijk maar een kleine groep was die de voorbereidingen had gedaan en de rest het idee had dat ze er niet in betrokken werden en niet konden meeschrijven, moest het Internationaal Uitvoerend Comité in overleg met de andere aanwezige activisten een coup te plegen tijdens de conferentie teneinde nog collectief aan de Verklaring te kunnen werken. Aan het eind van de eerste dag van de conferentie greep het Internationaal Comité dan ook in (babbelende juristen in het forum werden weggestuurd) en de volgende dag stond grotendeels in het kader van het discussiëren over de elementen van de Verklaring. Terug in het hotel werd van 19 tot 2 uur door een grote groep activisten doorgepraat hoe we verder moesten. Uiteindelijk werd de volgende dag de meeste tijd en energie verder besteed aan het voorbereiden van de thema-manifesten die de bron voor de uiteindelijke Verklaring zouden moeten vormen.
Als onderdeel van de conferentie was er nog een plenair deel dat we wel lieten doorgaan en waar voor we zelfs de discussies onderbraken. VN speciaal rapporteur Anand Grover uit India was uitgenodigd en gekomen. Als speciaal rapporteur op het thema gezondheid let hij op het kunnen optimaal benutten van je gezondheidsrechten voor een fysiek en mentaal zo gezond mogelijk leven (kortweg speciaal rapporteur gezondheid).
Wereldwijd hangen veel gezondheidsklachten van transgenders samen met hun gemarginaliseerde leven waardoor ze sekswerk moeten doen en veelal HIV oplopen. Maar er zijn ook veel andere klachten die trans*-personen kunnen hebben. Daarop kan men reageren door klachten naar zijn bureau te sturen, maar ook door hem een mail te sturen naar zijn persoonlijke e-mailadres: anandgrover@gmail.com.
Uiteindelijk is er door het harde werk van de voorbereidingsgroep en de bemoeienis van de aanwezige andere activisten veel werk verricht en als de deelverklaringen met commentaar terug komen uit de regio’s, kunnen we uiteindelijk een wereldwijde verklaring voor trans* rechten uitbrengen, vanuit de mondiale transbeweging zelf. Met het bouwen van de Verklaring en het Netwerk gaan we op regio-conferenties verder (bijv. begin oktober, 3e TGEU council in Malmö, Pacific Outgames conferentie etc.)
In de tussentijd is er buiten op wereldwijd gebied nog iets belangrijks gebeurd: de WPATH (World Professional Association for Transgender Health, die de Standards of Care samenstellen) heeft een verklaring het licht doen zien waarin ze oproepen to onmiddellijke de-pathologisering. En als reultaat heeft de VS al gezegd dat m.i.v. komende week geen geslachtsoperatie meer nodig is om je papieren te wjizigen. Een heel belangrijke (maar veel te kleine) stap.
Voor het vervolg van het congres moeten de witte vlekken op de kaart ingekleurd worden: we hebben vertegenwoordigers nodig uit de voormalige USSR, uit het Midden-Oosten en Noord-Afrika. De representativiteit was voor een wereldbeweging nog niet goed genoeg. Ook uit regio’s die er waren was er commentaar dat de vertegenwoordiging niet goed was. Dat heeft vooral gelegen aan financiële beperkingen, meer dan aan slechte pogingen mensen te bereiken.
Es geht voran!
We hadden graag aanwezig geweest dat weekend in Barcelona, op de Transfeministisch eDagen. Maar een zekere vulkaan op een zeker eiland in eendrachtige samenwerking met een staking van de Franse spoorwegen maakte dat onmogelijk. Niettemin hebben we uit de mond van mensen die er wel waren gehoord hoe het was.
Gegeven de oorsprong van transfeminisme verwacht je een combinatie van transgenders die de genderstrijd breder oppakken en daarbij het feminisme gebruiken. Het klassieke feminisme kritischer maken door er extra gender-bewustzijn aan toe te voegen.
Het bleek echter vooral een bijeenkomst te zijn waar jonge lesbo’s nadrukkelijk het woord voerden en het hadden over hun eigen problemen en die analyseerden. De weinige aanwezige transen hadden de grootste moeite om zich verstaan te krijgen. het lukte ook niet om aan het woord te komen.
Aan het eind van de eerste sessie nam een transvrouw het woord en vertelde dat de manier van praten, van werken transen simpelweg “vergat”, buiten beschouwing liet. De lesbische meisjes (“niñas lesbianas”) zagen transfeminisme ook als iets héél anders dan de transgenders. Wat raar is: transfeminisme is niet iets dat net werd uitgevonden, zelfs niet in Spanje. Daar had het een bestaan van zeker een half jaar. Het kwam aan de orde als kritiek op de Spaanse Feministische dagen begin december 2009 in Granada. De kritiek van Juana, een madrileense trans* werd wel opgepikt, maar vooral verder gezien als iets waar niet heel veel mee gedaan hoefde te worden.
De vrouwen in Barcelona vatten transfeminisme nadrukkelijk op meer dan transgender + feminisme = transfeminisme. Het gaat om transnationaal, transcultureel, transitie, transseksueel, trangsgender .. En ondertussen sneeuwen ze trans als in trans*(gender e.d.) compleet onder. Het gaat over zoveel verschillende soorten trans dat geen enkele echt aandacht krijgt en het meest nadrukkelijk feministische deel het minst: transgender.Op een van de blogs. Fijn.
Dat de dames de term transfeminisme die al bestond voor ze actief werden overnemen, kapen is één ding. Dat ze blijk geven van gering historisch besef een ander. In Spanje lijkt het besluit nu te zijn dat we (Noodeligen enzo) maar doortrekken en ons weer vooral queer gaan noemen en “nobi” – no-binario, niet binair. Jammer, maar het zij zo. If you can’t join them, better leave them. Zo moeten we het dan maar opvatten. Een gemiste kans. Her en der wordt de discussie wel verder gevoerd. Wanneer het boeiend wordt, komen we wel weer kijken. Maar voor nu zijn we weer transqueer. genderqueer, wotever-queer, nobi.
Maar ik blijf het jammer vinden dat ik niet heb kunnen plagen daar.
Ok, we hebben een christelijk kabinet. En we zitten in een economische (endemische) krisis. En het onderwerp is gender. Dat gaat dus gierend fout. In het buitenland kan Nederland goedkoop pro-LGTBT rechten zijn, maar in eigen land kost het elke keer weer veel gevloek en getier en gelobby om iets voor elkaar te krijgen. Zelfs als het om offciële mensenrechten gaat.
Sinds 2006 worden borstconstructies voor transvrouwen niet meer door de verzekering vergoed. Mag niet.Bij de herziening van het verzekeringsstelsel heeft toenmalig staatssecretaris Hoogervorst van de VVD mede laten bepalen dat psychisch lijden niet meer telt als grond voor medisch handelen. Borstconstructie – bij (trans)vrouwen op medische diagnose – is cosmetische chirurgie en daar vergoeden we al helemaal niets meer aan.
Klink (of z’n ambtenaren) snappen er Helemaal Niets van. En ze Luisteren ook totaal niet. Daarnaast is ie Arrogant door de wil van de Kamer te trotseren om een scheet en drie knikkers. Zoveel maakt het uit op de begroting van VWS. TNN heeft het keurig uitgelegd. Meerdere malen. En het CVZ ook al. Maar Klink verschuilt zich met een afschuwelijk slechte brief achter z’n demissionair zijn.
Om maar eens aardig te zijn gaan we in op de brief. TNN noch COC hebben hem gefileerd. It’s a lousy job, but someone’s gotta do it.
Hij heeft het over “borst reconstructie”. Sorry. Transvrouwen hadden nog nooit borsten. Da’s nou net het punt.
Verminking: ja, voor een transvrouw is het hebben van baardhaar een verminking. En het niet hebben van borsten is een #fail in deze maatschappij die steeds binairer wordt.
Ombouwen: Pardon?! Een minister die van ombouwen spreekt? Klink ga je mond spoelen! dat is beledigende taal, die de volksmond misschien past, maar jij hoort beter te weten. Kwezel!
Uitwendige borstprotheses: lieve Ab. Als jouw vrouw overdag grotere borsten zou hebben dan ‘s nachts, wat zou zij daar van vinden? Wat jij er van zou vinden, daar hebben we het maar niet over (doet er ook niet toe: het is haar lijf tenslotte).
Vrouwen zijn doorgaans zeer gesteld op hun borsten. Maatschappelijk maken borsten de vrouw. En om je vrouw te mogen noemen in Nederland (waar je dat niet van geboorte bent) moet je “zoveel mogelijk veranderd” zijn (toelichting op art. 28 NBW). En vervolgens belsuit jij dat je dat toch maar ook zelf oet betalen. Je moet zelf maar een €5000 op tafel leggen. Anders mag je niet zoveel mogelijk vrouw zijn. Bram, je valt vast nog wel onder een of andere afwijking in de DSM. We maken graag plaats voor je. Anders bedenken we hem wel.
“Transgender willen de bij hun geslacht behorende secundaire kenmerken hebben”. Lieve schat, dat wil jij toch ook als je man wordt? Wil je met tieten blijven zitten als je Echt Man bent? mag ik je dan inlijven voor de strijd om M/V uit het paspoort te halen wegens gebrek aan relevantie? Nee? Dacht ik al. Je denkt gewoon niet goed na.
“Naar de mening van de betrokkenen gaat het om een diep ingrijpende verandering.” Koel! Dus het is misschien niet zo ingrijpend? Je hebt geen Europees juristen in dienst hè? Of je luistert niet naar ze.
Het Europese Mensenrechtenhof (EHRM) heeft in 2002 in Goodwin & I vs UK heel duidelijk aangegeven wat die betrokkenen al lang wisten: dat het geen kattepis is om van geslacht te veranderen. Dat doe je niet even op een achternamiddag. Daarom moeten staten deze wens ook gewoon honoreren zoals ze dat met veel meer dingen doen. Het EHRM erkent geen excuus. Dág Ab.
En als we het toch over internationaal recht hebben: eind januari heeft Nederland nog van de het comité van het VN Vrouwenverdarg, de internationale beoordelingscommissie die bepaalt of Nederland zich aan het verdrag houdt, flink op z’n mieter gehad. Eén van de Concluding Observations is dat Nederland als de heimieter de vergoeding voor borstprotheses weer moet herstellen.
Hij is bang voor de indruk van bevoordeling. Hij ziet geen veroordeling maar is bang voor de indruk. Die bevoordeling is er ook helemaal niet. En wat zou daarnaast nog het probleem zijn om die vrouwen zonder borstontwikkeling van betekenis mee te laten profiteren? Kwa kosten maakt het echt weinig uit.
Klink erkent dat hij te maken heeft met een duidelijk af te bakenen en te onderscheiden groep. En dat de kosten van de behandeling te verwaarlozen zijn. maar omdat hij slechtes de winkel bewaakt doet hij het niet.
Klink geeft ook aan dat hij het controversieel vindt. Pardon? Waar is uw staatsrechtelijk benul, minister? Het parlement bepaalt of iets controversieel is of niet. Niet de regering.
Alles op een rijtje gezet is dit ene brief van lik me vestje. Daar krijg je als student al geen voldoende voor. Laat staan dat je als ambtenaar en als politiek verantwoordelijk minister je hier met zulk broddelwerk van af kunt maken. Minister u heeft gefaald. Vet gefaald. Het is tijd voor een mea maxima culpa. Niet in de kerk, maar voor het parlement dat u trotseert. En voor het aangezicht van de transgenders van Nederland die u vertrapt. En tijd voor een reparatie van het leed dat u bewust continueert.